C1/9

Artık bir şeyler yazmanın vakti gelmişti…

Yazacak bi milyon konu vardı aklımda aslında, ama bi türlü karar veremiyordum yazmaya.

Bu konu kendini seçti.

Aşırı duygu yoğunluğuna denk geldi.

Ve yazıyorum.

Ankara’daki evimi özlüyorum. Hem de çok.

Ve şu an fonda Adamlar-Kapısı Kapalı çalıyor. Abi kafanda kurbağa var.

Ankara’daki evim dediğim, 10-15 kişilik çekirdek ailem ve 500-600 kişilik olan daha büyüğü.

Hiç istemediğimiz şeyler oldu ve her birimiz bir yere dağıldık. Dağıldık derken sadece fiziksel anlamda. Yoksa, gönüller hep bir. Dimi? Ama işte olan oldu, olmasın diye uğraştık ama, oldu. Bu saatten sonra da değişecek gibi durmuyor. Sanırım hepimiz için durumu kabullenmek vakti?

Ya gençler köpek gibi özlüyorum cidden. Öyle sürekli sağa sola aman ağlıyorum, aman geberiyorum, ay çok mutsuzum yazmıyorum diye unuttum sanmayın. Mutluysam, mutluyum diyebiliyorsam, geçen senenin çeyreği bile değil. Ama belli bir noktadan sonra elinde olana da şükretmek gerekmez mi?

Kalben-Saçlar’a geçtik. Ve evet Zeynep o saçların hepsi senin!

Burada bana sarılıp ‘Çok seviyorum’ diye ağlayan bir Zeynep yok, yanımda uyuyan, ya da omzumda, her anımızı paylaştığımız bir Nihan, kafayı yemiş, okulun delisi olarak tanınan bir Nurefşan, evinin hanımı makarna delisi bir Beyza, en hanımefendi trol Hilal… Üstünde yemek deneyleri yaptığım, her sabah mezdekelerle uyandırdığım bu güzel, azıcık(!) çatlak, hepsi kendi şahsına münhasır insanların hiçbiri yakınımda değil artık.

Ama yine de mutluyum. Valla bak. Hiç değilse unutulmayacak bi 1 sene geçirdik birlikte.

Ya anılarımızı yazmak istiyorum ama, onlar hep yemek üstüne o yüzden ben yazmıyorum ama siz o 1 seneyi bi hatırlayın böyle. Bi türlü gelmeyen eşyalarımızla başlayın, ilk kez hep birlikte dışarı çıktığımız karaoke akşamını, kutladığımız bütün doğum günlerini, duvardaki ‘Happy Birthday’ yazısını, Beğendik reklamlarını, Hesabı Korumalı Instagörl tespihini, beslediğiniz, asla dokunamadığım civcivi, evi basan karıncaları, odaya giren yarasayı…

Daha farklı bir yazı planlıyordum, herkesten bahsedecektim, okuldan falan da… Şimdilik bu kadarla idare edin bakalım.

Tam da sona gelmiştik, Multitap-Bu Kadarız çalıyor. Yakın sigaraları.

Bir gün umutsuz, çözümsüz hissederseniz, bilin ki o çıkmaz sokakta yalnız değilsiniz. Hepiniz çok özelsiniz. Özel güçleriniz, unutulmayacak anılarınız, yenecek daha çok nudılınız ve çılgın arkadaşlarınız var.

Sevgi ve özlemle…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s